سابقه آشنايي و استفاده من از كلاس درس استاد مظفر شفيعي به سال 79 باز مي گردد.
تا قبل از آن سر كلاس دو نفر ديگر از شاگردان استاد شجريان و بزرگان ديگري رفته بودم .حتي يكبار هم محضر استاد ناصح پور را درك كردم .
اما صبر و حوصله و متانت و فروتني هيچ يك از اساتيدي كه در دوران فراگيري آواز ديده ام به اندازه آقاي شفيعي نيست .
ايشان از كساني هستند كه استاد شجريان هميشه نامش را در زمره شاگردان طراز اول خويش بر مي شمرد.اما اين باعث نشده تا مثل بعضي شاگردان تازه به دوران رسيده استاد شجريان با هنرجويان با كبرو نخوت بر خورد كند.
در سالهاي قبل خدمت هر كدام از اساتيد كه مي رفتم و مشكل خود در رابطه با مسافت طولاني اهواز تا تهران و اينكه رودتر از 20 روز يا يك ماه امكان حضور در كلاس را ندارم ، آنها به نحوي سعي مي كردند تا از زير با مسئوليت آموزش شانه خالي كنند.
اما آقاي شفيعي علي رغم اينكه هم از نظر هنري و هم از نظر اجتماعي يكي از مديران سطح بالاي اين مملكت است هيچ گاه از موضع بالا با شاگردان خود رفتار نكرده است .البته همين مشاغل دولتي باعث شده تا ايشان كمتر در هياهوهاي تبليغاتي موسيقي حضور داشته باشند.
خواستم تا با قلم ناتوانم به اندازه سر سوزني قدر دان ايشان باشم.
لينك خبر يكي از كنسرتهاي ايشان در فرانسه
www.adem.ch/Iran/voix.html
