چند صباحی است شاهد رشد روز افزون وبلاگهایی با اسامی مختلف در خصوص موسیقی هستیم .در اندیشه نیک دوستانی که این وبلاگها را پدید آورده اند شکی نیست ، اما بعضا ً ازعده ای ما خواسته یا ناخواسته و به صورتی سطحی اقداماتی می کنیم که اگر اصلاً آنرا انجام ندهیم شاید بهتر باشد.
در همین مورد نیم نگاهی به برخی از این وبلاگها که من نام آنها را وبلاگهای زرد نهاده ام نشان می دهد که بعضی از دوستان چگونه ندانسته ، تیشه به ریشه موسیقی ، این هنر به قول استاد ظریف ، تحریف نشده تاریخ می زنند .
ازکجا معلوم شاید هم قصد دارند تا خلاف گفته استاد ظریف را ثابت کرده تا شاید افتخار تحریف آن در این دوران به هم عصران ما برسد!!!
وبلاگهای زرد عموماً به دنبال این هستند که مثلاً افتخاری دیروز چه گفت و شجریان چه پوشید و یا چه خورد.(البته به دلیل کثرت مطالبی که در این خصوص وجود دارد من نام این دو عزیز را برای مثال ذکر کردم ).
وبلاگهای زرد چنان از القاب ، خداوندگار ، خدایگان ، استاد استادان ، شاه شاهان و ...در کنار نام هنرمندان استفاده می کنند که خود هنرمندان عزیز ما نیز که داعیه ای جز اعتلاء این هنر ارزشمند ندارند ، از آن اکراه داشته و با خواندنش شرمنده می شوند.
دوستان عزیز درد و دغدغه موسیقی امروز ما این نیست .
آیا فکر کرده اید که چرا موسیقی ما مانند سینما و تئاتر دارای منتقدانی نیست که بعد از هر اجرای موسیقی یا ارائه هر کاست در حوزه موسیقی سنتی بلافاصله آنرا به نقد منصفانه بکشد؟ همه ما می دانیم که نقد ، آن هم نقد سازنده تا چه میزان در بهبود کیفی آثار موسیقی موثر است .
آیا ما می دانیم که موسیقی اولین رشته ای در هنر است که در آن مدرک دکترا اخذ شده است ؟
پس ما را چه می شود ؟ آیا سهم ما از این موسیقی و تلاش نسلهای مختلف برای حفظ آن این است که امروز شاهدش هستیم؟
هنردوستان گرامی بیاید با مطالعه ، تحقیق ، تمرین و ...میراث دار وفاداری برای این هنر باشیم .
دوران سختی پیش روی موسیقی است .همه چیز دست به دست داده ، تا این هنر دوران خطیری را تجربه کند.
سخن دراز کشیدیم و همچنان باقی است ................................
